رفتن یا ماااااااااااااااندن!!!!!

خوشا به حال ناصرخسرو،سعدی،حافظ،ابوعلی سینا،امیر گوهرشادی و ..... زیرا هیچ گونه وابستگی مکانی یا عشقی مطلق نداشتند که آنها را اسیر مکان و دیگر عوامل کند نمی دانم چگونه توانستند این وابستگی را بدرند یا اصلا نداشته باشند زیرا در این روزها فکر رفتن یا ماندن برای من سوالی بی جواب گشته است که هر روز مرا سرگردان تر نموده است اما نمی دانم با رفتن به چه می رسم و با ماندن به چه.بعضی وقت با ماندن موافقت می کنم و آنچه را که در رفتن حاصل می شود در ماندن شبیه سازی می کنم اما نمی دانم چرا دل به رفتن دارم تا ماندن. در هر دو حالت نه دنبال پول هستم،نه شهرت. اما در رفتن؛ عاشق درک امیال، شگفتی ها، علم بشری و ماجراجویی هستم که در ماندن حاصل نشود اما در ماندن چیزهایی هست که مرا پایبند به ارزش هایی کرده است و با رفتن از دست می دهم حال نمی دانم چگونه با خود کنار آیم؟

این سوال پنج سال است که مرا اذیت می کند اما می دانم اگر پنج سال پیش رفته بودم بهتر از ماندنم بود.

اما دوباره در ماندن شاید چیزی بدست نیاوردم اما امانت داری کرده ایم.

الان قضیه رفتن به امریکا است و برنگشتن به ایران تا 5 سال.حال نمی دانم اگر بروم بر سر عشق هایم چه خواهد آمد و اگر نروم شاید روزی خود را ملامت کنم واقعا بد دو دلی است.

آرمان و آرزو ایرانی...